अरण्यकाण्ड द्विषष्टितमः

॥ राघवविलापः ॥

सीतामपश्यन् धर्मात्मा कामोपहतचेतनः ।

विललाप महाबाहू रामः कमललोचनः ॥ १ ॥

पश्यन्निव स तां सीतामपश्यन्मदनार्दितः ।

उवाच राघवो वाक्यं विलापाश्रयदुर्वचम् ॥ २ ॥

त्वमशोकस्य शाखाभिः पुष्पप्रियतया प्रिये ।

आवृणोषि शरीरं ते मम शोकविवर्धनी ॥ ३ ॥

कदलीकाण्डसदृशौ कदल्या संवृतावुभौ ।

ऊरू पश्यामि ते देवि नासि शक्ता निगूहितुम् ॥ ४ ॥

कर्णिकारवनं भद्रे हसन्ती देवि सेवसे ।

अलं ते परिहासेन मम बाधावहेन वै ॥ ५ ॥

परिहासेन किं सीते परिश्रान्तस्य मे प्रिये ।

अयं स परिहासोऽपि साधु देवि न रोचते ॥ ६ ॥

विशेषेणाश्रमस्थाने हासोऽयं न प्रशस्यते ।

अवगच्छामि ते शीलं परिहासप्रियं प्रिये ॥ ७ ॥

आगच्छ त्वं विशालाक्षि शून्योऽयमुटजस्तव ।

सुव्यक्तं राक्षसैः सीता भक्षिता वा हृताऽपि वा ॥ ८ ॥

न हि सा विलपन्तं मामुपसम्प्रैति लक्ष्मण ।

एतानि मृगयूथानि साश्रुनेत्राणि लक्ष्मण ॥ ९ ॥

शंसन्तीव हि वैदेहीं भक्षितां रजनीचरैः ।

हा ममार्ये क्व यातासि हा साध्वि वरवर्णिनि ॥ १० ॥

हा सकामा त्वया देवी कैकेयी सा भविष्यति ।

सीतया सह निर्यातो विना सीतामुपागतः ॥ ११ ॥

कथं नाम प्रवेक्ष्यामि शून्यमन्तःपुरं पुनः ।

निर्वीर्य इति लोको मां निर्दयश्चेति वक्ष्यति ॥ १२ ॥

कातरत्वं प्रकाशं हि सीतापनयनेन मे ।

निवृत्तवनवासश्च जनकं मिथिलाधिपम् ॥ १३ ॥

कुशलं परिपृच्छन्तं कथं शक्ष्ये निरीक्षितुम् ।

विदेहराजो नूनं मां दृष्ट्वा विरहितं तया ॥ १४ ॥

सुतास्नेहेन सन्तप्तो मोहस्य वशमेष्यति ।

अथवा न गमिष्यामि पुरीं भरतपालिताम् ॥ १५ ॥

स्वर्गोऽपि सीतया हीनः शून्य एव मतो मम ।

मामिहोत्सृज्य हि वने गच्छायोध्यां पुरीं शुभाम् ॥ १६ ॥

न त्वहं तां विना सीतां जीवेयं हि कथञ्चन ।

गाढमाश्लिष्य भरतो वाच्यो मद्वचनात्त्वया ॥ १७ ॥

अनुज्ञातोऽसि रामेण पालयेति वसुन्धराम् ।

अम्बा च मम कैकेयी सुमित्रा च त्वया विभो ॥ १८ ॥

कौसल्या च यथान्यायमभिवाद्या ममाज्ञया ।

रक्षणीया प्रयत्नेन भवता सूक्तकारिणा ॥ १९ ॥

सीतायाश्च विनाशोऽयं मम चामित्रकर्शन ।

विस्तरेण जनन्या मे विनिवेद्यस्त्वया भवेत् ॥ २० ॥

इति विलपति राघवे सुदीने

वनमुपगम्य तया विना सुकेश्या ।

भयविकलमुखस्तु लक्ष्मणोऽपि

व्यथितमना भृशमातुरो बभूव ॥ २१ ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये अरण्यकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः ॥ ६२ ॥

valmiki ramayan aranyakand adhyay 62