सुन्दरकाण्ड द्वात्रिंशः

॥ सीतावितर्कः ॥

ततः शाखान्तरे लीनं दृष्ट्वा चलितमानसा ।

वेष्टितार्जुनवस्त्रं तं विद्युत्सङ्घातपिङ्गलम् ॥ १ ॥

सा ददर्श कपिं तत्र प्रश्रितं प्रियवादिनम् ।

फुल्लाशोकोत्कराभासं तप्तचामीकरेक्षणम् ॥ २ ॥

[* साऽथ दृष्ट्वा हरिश्रेष्ठं विनीतवदवस्थितम् । *]

मैथिली चिन्तयामास विस्मयं परमं गता ।

अहो भीममिदं रूपं वानरस्य दुरासदम् ॥ ३ ॥

दुर्निरीक्ष्यमिति ज्ञात्वा पुनरेव मुमोह सा ।

विललाप भृशं सीता करुणं भयमोहिता ॥ ४ ॥

रामरामेति दुःखार्ता लक्ष्मणेति च भामिनी ।

रुरोद बहुधा सीता मन्दं मन्दस्वरा सती ॥ ५ ॥

सा तं दृष्ट्वा हरिश्रेष्ठं विनीतवदुपस्थितम् ।

मैथिली चिन्तयामास स्वप्नोऽयमिति भामिनी ॥ ६ ॥

सा वीक्षमाणा पृथुभुग्नवक्त्रं

शाखामृगेन्द्रस्य यथोक्तकारम् ।

ददर्श पिङ्गाधिपतेरमात्यं

वातात्मजं बुद्धिमतां वरिष्ठम् ॥ ७ ॥

सा तं समीक्ष्यैव भृशं विसञ्ज्ञा

गतासुकल्पेव बभूव सीता ।

चिरेण सञ्ज्ञां प्रतिलभ्य भूयो

विचिन्तयामास विशालनेत्रा ॥ ८ ॥

स्वप्ने मयाऽयं विकृतोऽद्य दृष्टः

शाखामृगः शास्त्रगणैर्निषिद्धः ।

स्वस्त्यस्तु रामाय सलक्ष्मणाय

तथा पितुर्मे जनकस्य राज्ञः ॥ ९ ॥

स्वप्नोऽपि नायं न हि मेऽस्ति निद्रा

शोकेन दुःखेन च पीडितायाः ।

सुखं हि मे नास्ति यतोऽस्मि हीना

तेनेन्दुपूर्णप्रतिमाननेन ॥ १० ॥

रामेति रामेति सदैव बुद्ध्या

विचिन्त्य वाचा ब्रुवती तमेव ।

तस्यानुरूपां च कथां तमर्थ-

-मेवं प्रपश्यामि तथा शृणोमि ॥ ११ ॥

अहं हि तस्याद्य मनोभवेन

सम्पीडिता तद्गतसर्वभावा ।

विचिन्तयन्ती सततं तमेव

तथैव पश्यामि तथा शृणोमि ॥ १२ ॥

मनोरथः स्यादिति चिन्तयामि

तथापि बुद्ध्या च वितर्कयामि ।

किं कारणं तस्य हि नास्ति रूपं

सुव्यक्तरूपश्च वदत्ययं माम् ॥ १३ ॥

नमोऽस्तु वाचस्पतये सवज्रिणे

स्वयम्भुवे चैव हुताशनाय च ।

अनेन चोक्तं यदिदं ममाग्रतो

वनौकसा तच्च तथाऽस्तु नान्यथा ॥ १४ ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः ॥ ३२ ॥

valmiki ramayan sundarakand adhyay 32