अयोध्याकाण्ड एकोनाशीतितमः

॥ सचिवप्रार्थनाप्रतिषेधः ॥

ततः प्रभातसमये दिवसे च चतुर्दशे ।

समेत्य राजकर्तारः भरतं वाक्यमब्रुवन् ॥ १ ॥

गतर्दशरथः स्वर्गं यो नो गुरुतरः गुरुः ।

रामं प्रव्राज्य वै ज्येष्ठं लक्ष्मणं च महाबलम् ॥ २ ॥

त्वमद्य भव नो राजा राजपुत्र महायशः ।

सङ्गत्या नापराध्नोति राज्यमेतदनायकम् ॥ ३ ॥

आभिषेचनिकं सर्वमिदमादाय राघव ।

प्रतीक्षते त्वां स्वजनः श्रेणयश्च नृपात्मज ॥ ४ ॥

राज्यं गृहाण भरत पितृपैतामहं महत् ।

अभिषेचय चात्मानं पाहि चास्मान्नरर्षभ ॥ ५ ॥

[* एवमुक्तः शुभं वाक्यं द्युतिमान् सत्य वाक्छुचिः ।*]

आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा सर्वं प्रदक्षिणम् ।

भरतस्तं जनं सर्वं प्रत्युवाच धृतव्रतः ॥ ६ ॥

ज्येष्ठस्य राजता नित्यमुचिता हि कुलस्य नः ।

नैवं भवन्तः मां वक्तुमर्हन्ति कुशला जनाः ॥ ७ ॥

रामः पूर्वो हि नो भ्राता भविष्यति महीपतिः ।

अहं त्वरण्ये वत्स्यामि वर्षाणि नव पञ्च च ॥ ८ ॥

युज्यतां महती सेना चतुरङ्ग महाबला ।

आनयिष्याम्यहं ज्येष्ठं भ्रातरं राघवं वनात् ॥ ९ ॥

आभिषेचनिकं चैव सर्वमेतदुपस्कृतम् ।

पुरः कृत्य गमिष्यामि रामहेतोर्वनं प्रति ॥ १० ॥

तत्रैव तं नरव्याघ्रमभिषिच्य पुरस्कृतम् ।

आनेष्यामि तु वै रामं हव्यवाहमिवाध्वरात् ॥ ११ ॥

न सकामां करिष्यामि स्वामिमां मातृगन्धिनीम् ।

वने वत्स्याम्यहं दुर्गे रामः राजा भविष्यति ॥ १२ ॥

क्रियतां शिल्पिभिः पन्थाः समानि विषमाणि च ।

रक्षिणश्चानुसम्यान्तु पथि दुर्ग विचारकाः ॥ १३ ॥

एवं सम्भाषमाणं तं रामहेतोर्नृपात्मजम् ।

प्रत्युवाच जनस्सर्वः श्रीमद्वाक्यमनुत्तमम् ॥ १४ ॥

एवं ते भाषमाणस्य पद्मा श्रीरुपतिष्ठताम् ।

यस्त्वं ज्येष्ठे नृपसुते पृथिवीं दातुमिच्छसि ॥ १५ ॥

अनुत्तमं तद्वचनं नृपात्मज

प्रभाषितं संश्रवणे निशम्य च ।

प्रहर्षजास्तं प्रति बाष्पबिन्दवो

निपेतुरार्यानननेत्र सम्भवाः ॥ १६ ॥

ऊचुस्ते वचनमिदं निशम्य हृष्टाः

सामात्याः सपरिषदो वियातशोकाः ।

पन्थानं नरवर भक्तिमान् जनश्च

व्यादिष्टास्तव वचनाच्च शिल्पिवर्गः ॥ १७ ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे एकोनाशीतितमः सर्गः ॥ ७९ ॥

valmiki ramayan ayodhyakand adhyay 79