युद्धकाण्ड चतुर्विंशत्यधिकशततमः

॥ पुष्पकोपस्थापनम् ॥

तां रात्रिमुषितं रामं सुखोत्थितमरिन्दमम् ।

अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यं जयं पृष्ट्वा विभीषणः ॥ १ ॥

स्नानानि चाङ्गरागाणि वस्त्राण्याभरणानि च ।

चन्दनानि च दिव्यानि माल्यानि विविधानि च ॥ २ ॥

अलङ्कारविदश्चेमा नार्यः पद्मनिभेक्षणाः ।

उपस्थितास्त्वां विधिवत्स्नापयिष्यन्ति राघव ॥ ३ ॥

प्रतिगृह्णीष्व तत्सर्वं मदनुग्रहकाम्यया ।

एवमुक्तस्तु काकुत्स्थः प्रत्युवाच विभीषणम् ॥ ४ ॥

हरीन्सुग्रीवमुख्यांस्त्वं स्नानेनाभिनिमन्त्रय ।

स तु ताम्यति धर्मात्मा मम हेतोः सुखोचितः ॥ ५ ॥

सुकुमारो महाबाहुः कुमारः सत्यसंश्रवः ।

तं विना केकयीपुत्रं भरतं धर्मचारिणम् ॥ ६ ॥

न मे स्नानं बहुमतं वस्त्राण्याभरणानि च ।

इत एव पथा क्षिप्रं प्रतिगच्छामि तां पुरीम् ॥ ७ ॥

अयोध्यामागतो ह्येष पन्थाः परमदुर्गमः ।

एवमुक्तस्तु काकुत्स्थं प्रत्युवाच विभीषणः ॥ ८ ॥

अह्ना त्वां प्रापयिष्यामि तां पुरीं पार्थिवात्मज ।

पुष्पकं नाम भद्रं ते विमानं सूर्यसन्निभम् ॥ ९ ॥

मम भ्रातुः कुबेरस्य रावणेनाहृतं बलात् ।

हृतं निर्जित्य सङ्ग्रामे कामगं दिव्यमुत्तमम् ॥ १० ॥

त्वदर्थे पालितं चैतत्तिष्ठत्यतुलविक्रम ।

तदिदं मेघसङ्काशं विमानमिह तिष्ठति ॥ ११ ॥

तेन यास्यसि यानेन त्वमयोध्यां गतज्वरः ।

अहं ते यद्यनुग्राह्यो यदि स्मरसि मे गुणान् ॥ १२ ॥

वस तावदिह प्राज्ञ यद्यस्ति मयि सौहृदम् ।

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या चापि भार्यया ॥ १३ ॥

अर्चितः सर्वकामैस्त्वं ततो राम गमिष्यसि ।

प्रीतियुक्तस्य मे राम ससैन्यः ससुहृद्गणः ॥ १४ ॥

सत्क्रियां विहितां तावद्गृहाण त्वं मयोद्यताम् ।

प्रणयाद्बहुमानाच्च सौहृदेन च राघव ॥ १५ ॥

प्रसादयामि प्रेष्योऽहं न खल्वाज्ञापयामि ते ।

एवमुक्तस्ततो रामः प्रत्युवाच विभिषणम् ॥ १६ ॥

रक्षसां वानराणां च सर्वेषां चोपशृण्वताम् ।

पूजितोऽहं त्वया सौम्य साचिव्येन परन्तप ॥ १७ ॥

सर्वात्मना च चेष्टाभिः सौहृदेनोत्तमेन च ।

न खल्वेतन्न कुर्यां ते वचनं राक्षसेश्वर ॥ १८ ॥

तं तु मे भ्रातरं द्रष्टुं भरतं त्वरते मनः ।

मां निवर्तयितुं योऽसौ चित्रकूटमुपागतः ॥ १९ ॥

शिरसा याचतो यस्य वचनं न कृतं मया ।

कौसल्यां च सुमित्रां च कैकेयीं च यशस्विनीम् ॥ २० ॥

गुरूंश्च सुहृदश्चैव पौरांश्च तनयैः सह ।

उपस्थापय मे क्षिप्रं विमानं राक्षसेश्वर ॥ २१ ॥

कृतकार्यस्य मे वासः कथं स्विदिह सम्मतः ।

अनुजानीहि मां सौम्य पूजितोऽस्मि विभीषण ॥ २२ ॥

मन्युर्न खलु कर्तव्यस्त्वरितं त्वाऽनुमानये ।

राघवस्य वचः श्रुत्वा राक्षसेन्द्रो विभीषणः ॥ २३ ॥

तं विमानं समादाय तूर्णं प्रतिनिवर्तत ।

ततः काञ्चनचित्राङ्गं वैडूर्यमयवेदिकम् ॥ २४ ॥

कूटागारैः परिक्षिप्तं सर्वतो रजतप्रभम् ।

पाण्डुराभिः पताकाभिर्ध्वजैश्च समलङ्कृतम् ॥ २५ ॥

शोभितं काञ्चनैर्हर्म्यैर्हेमपद्मविभूषितम् ।

प्रकीर्णं किङ्किणीजालैर्मुक्तामणिगवाक्षितम् ॥ २६ ॥

घण्टाजालैः परिक्षिप्तं सर्वतो मधुरस्वनम् ।

यन्मेरुशिखराकारं निर्मितं विश्वकर्मणा ॥ २७ ॥

बहुभिर्भूषितं हर्म्यैर्मुक्तारजतसन्निभैः ।

तलैः स्फाटिकचित्राङ्गैर्वैडूर्यैश्च वरासनैः ॥ २८ ॥

महार्हास्तरणोपेतैरुपपन्नं महाधनैः ।

उपस्थितमनाधृष्यं तद्विमानं मनोजवम् ।

निवेदयित्वा रामाय तस्थौ तत्र विभीषणः ॥ २९ ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उद्धकाण्डे चतुर्विंशत्युत्तरशततमः सर्गः ॥ १२४ ॥

valmiki ramayan yuddhakand adhyay 124