श्री गुह्यकाली सुधाधारा स्तवः

महाकाल रुद्र उवाच ।

अचिन्त्यामिताकारशक्तिस्वरूपा

प्रतिव्यक्त्यधिष्ठानसत्त्वैकमूर्तिः ।

गुणातीतनिर्द्वन्द्वबोधैकगम्या

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ १ ॥

अगोत्राकृतित्वादनैकान्तिकत्वा-

-दलक्ष्यागमत्वादशेषाकरत्वात् ।

प्रपञ्चालसत्वादनारम्भकत्वात्

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ २ ॥

असाधारणत्वादसम्बन्धकत्वा-

-दभिन्नाश्रयत्वादनाकारकत्वात् ।

अविद्यात्मकत्वादनाद्यन्तकत्वात्

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ३ ॥

यदा नैव धाता न विष्णुर्न रुद्रो

न कालो न वा पञ्चभूतानि नाशा ।

तदा कारणीभूत सत्त्वैकमूर्ति-

-स्त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ४ ॥

न मीमांसका नैव कालादितर्का

न साङ्ख्या न योगा न वेदान्तवेदाः ।

न देवा विदुस्ते निराकारभावं

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ५ ॥

न ते नामगोत्रे न ते जन्ममृत्यू

न ते धामचेष्टे न ते दुःखसौख्ये ।

न ते मित्रशत्रू न ते बन्धमोक्षौ

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ६ ॥

न बाला न च त्वं वयस्का न वृद्धा

न च स्त्री न षण्ढः पुमान्नैव च त्वम् ।

न च त्वं सुरो नासुरो नो नरो वा

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ७ ॥

जले शीतलत्वं शुचौ दाहकत्वं

विधौ निर्मलत्वं रवौ तापकत्वम् ।

तवैवाम्बिके यस्य कस्यापि शक्ति-

-स्त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ८ ॥

पपौ क्ष्वेडमुग्रं पुरा यन्महेशः

पुनः संहरत्यन्तकाले जगच्च ।

तवैव प्रसादान्न च स्वस्य शक्त्या

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ९ ॥

करालाकृतीन्याननानि श्रयन्ती

भजन्ती करास्त्रादि बाहुल्यमित्थम् ।

जगत्पालनायाऽसुराणां वधाय

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ १० ॥

रुवन्ती शिवाभिर्वहन्ती कपालं

जयन्ती सुरारीन् वधन्ती प्रसन्ना ।

नटन्ती पतन्ती चलन्ती हसन्ती

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ११ ॥

अपादाऽपि वाताधिकं धावसि त्वं

श्रुतिभ्यां विहीनाऽपि शब्दं शृणोषि ।

अनासाऽपि जिघ्रस्य नेत्राऽपि पश्य-

-स्वजिह्वाऽपि नानारसास्वाद विज्ञा ॥ १२ ॥

यथा बिम्बमेकं रवेरम्बरस्थं

प्रतिच्छायया यावदेकोदकेषु ।

समुद्भासतेऽनेकरूपं यथावत्

त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ १३ ॥

यथा भ्रामयित्वा मृदं चक्रमध्ये

कुलालो विधत्ते शरावं घटं च ।

महामोहयन्त्रेषु भूतान्यशेषान्

तथा मानुषांस्त्वं सृजस्यादिसर्गे ॥ १४ ॥

यथा रङ्गरज्ज्वर्कदृष्टिष्वकस्मा-

-नृणां रूपदर्वीकराम्बुभ्रमः स्यात् ।

जगत्यत्र तत्तन्मये तद्वदेव

त्वमेकैव तत्तन्निवृतौ समस्तम् ॥ १५ ॥

महाज्योति एकार सिंहासनं यत्-

स्वकीयान् सुरान् वाहयस्युग्रमूर्ते ।

अवष्टभ्य पद्भ्यां शिवं भैरवं च

स्थिता तेन मध्ये भवत्येव मुख्या । १६ ॥

क्व योगासने योगमुद्रादिनीतिः

क्व गोमायुपोतस्य बालाननं च ।

जगन्मातरादृक् तवाऽपूर्वलीला

कथं कारमस्मद्विधैर्देवि गम्या ॥ १७ ॥

विशुद्धा परा चिन्मयी स्वप्रकाशा-

-मृतानन्दरूपा जगद्व्यापिका च ।

तवेदृग्विधाया निजाकारमूर्तिः

किमस्माभिरन्तर्हृदि ध्यायितव्या ॥ १८ ॥

महाघोरकालानल ज्वालज्वाला

हिता त्यक्तवासा महाट्‍टाट्‍टहासा ।

जटाभारकाला महामुण्डमाला

विशाला त्वमीदृङ्मया ध्यायसेऽम्ब ॥ १९ ॥

तपो नैव कुर्वन् वपुः खेदयामि

व्रजन्नापि तीर्थं पदे खञ्जयामि ।

पठन्नापि वेदं जनिं पावयामि

त्वदङ्घ्रिद्वये मङ्गलं साधयामि ॥ २० ॥

तिरस्कुर्वतोऽन्यामरोपासनार्चे

परित्यक्तधर्माध्वरस्यास्य जन्तोः ।

त्वदाराधनान्यस्त चित्तस्य किं मे

करिष्यन्त्यमी धर्मराजस्य दूताः ॥ २१ ॥

न मन्ये हरिं नो विधातारमीशं

न वह्निं न ह्यर्कं न चेन्द्रादि देवान् ।

शिवोदीरितानेक वाक्यप्रबन्धै-

-स्त्वदर्चाविधानं विशत्वम्ब मत्याम् ॥ २२ ॥

न वा मां विनिन्दन्तु नाम त्यजेन्मां

त्यजेद्बान्धवा ज्ञातयः सन्त्यजन्तु ।

यमीया भटा नारके पातयन्तु

त्वमेका गतिर्मे त्वमेका गतिर्मे ॥ २३ ॥

महाकालरुद्रोदितस्तोत्रमेतत्

सदा भक्तिभावेन योऽध्येति भक्तः ।

न चापन्न शोको न रोगो न मृत्यु-

-र्भवेत् सिद्धिरन्ते च कैवल्यलाभः ॥ २४ ॥

इदं शिवायाः कथितं सुधाधाराख्यं स्तवम् ।

एतस्य सतताभ्यासात् सिद्धिः करतलेस्थिता ॥ २५ ॥

एतत् स्तोत्रं च कवचं पद्यं त्रितयमप्यदः ।

पठनीयं प्रयत्नेन नैमित्तिकसमर्पणे ॥ २६ ॥

सौम्येन्दीवरनीलनीरदघटाप्रोद्दामदेहच्छटा

लास्योन्मादनिनादमङ्गलचयैः श्रोण्यन्तदोलज्जटाः ।

सा काली करवालकालकलना हन्त्वश्रियं चण्डिका ॥ २७ ॥

काली क्रोधकरालकालभयदोन्मादप्रमोदालया

नेत्रोपान्तकृतान्तदैत्यनिवहाप्रोद्दाम देहाभया ।

पायाद्वो जयकालिका प्रवलिका हूङ्कारघोरानना

भक्तानामभयप्रदा विजयदा विश्वेशसिद्धासना ॥ २८ ॥

करालोन्मुखी कालिका भीमकान्ता

कटिव्याघ्रचर्मावृता दानवान्ता ।

हूं हूं कड्मडीनादिनी कालिका तु

प्रसन्ना सदा नः प्रसन्नान् पुनातु ॥ २९ ॥

इत्यादिनाथविरचित महाकालसंहितायां श्री गुह्यकाली सुधाधारा स्तवः ॥

sri guhya kali sudha dhara stava